Αναμνήσεις #1: Mogwai - Hunted by a Freak

Τέσσερα χρόνια πριν…

Δεν θυμάμαι από πού είχα πρωτοακούσει το όνομα των Mogwai (ίσως από το mic.gr, ίσως πήρε το μάτι μου τ’ονοματάκι τους σε κάποια δισκοκριτική των Godspeed You! ή άλλου συγκροτήματος της σκηνής), πάντως μόλις είδα ένα δίσκο τους στο σπίτι του θείου μου τον άρπαξα  - όπως και τόσου άλλους που του είχα “δανειστεί” στην τρυφερή ηλικία των δεκάξι - έκανε μήνες να τον ξαναδεί! 

Μόλις βάλω λοιπόν το Happy Songs for Happy People να παίζει, ακούω την κιθάρα και να η πρώτη ανατριχίλα! Λέω ‘εδώ είμαστε’. Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι δεμένο με πολλές αναμνήσεις, τέλος πρώτης λυκείου, έρωτας, εξετάσεις, αποτυχία, απογοήτευση, συνειδητοποίηση.

Μετά από ένα χρόνο περίπου, μαθαίνω ότι θα παίξουν στο Gagarin, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσα να παρευρεθώ, όντας μικρή και μη έχοντας κανέναν άλλο που ν’ακούει Mogwai - εντάξει, εκτός από το θείο μου, αλλά αυτός δούλευε. Κι έτσι τους έχασα. Και μου είχαν μείνει απωθημένο (όπως και οι Κόρε. Ύδρο.) αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία και θα την διηγηθούμε μια άλλη φορά…

Εφέτος τυγχάνει να κλείσω εισιτήρια για Εδιμβούργο στις 20 του Οκτώβρη. Αμέσως μετά μαθαίνω ότι θα παίξουν μία μέρα μετά (εγώ πήγαινα Σκωτία και αυτοί ερχόντουσαν Ελλάδα)! Με τον κυκεώνα απεργιών που ακολούθησε μετά, βέβαια, η πτήση μου καθυστέρησε κι έτσι τουλάχιστον αισθάνθηκα τυχερή αφού θα καταφέρω να τους δω τελικά. Δεν συνέβη, όμως, ούτε και τότε, μιας και η συναυλία ακυρώθηκε!

‘Ετσι λοιπόν, βρέθηκα χτες, για πρώτη φορά, λίγα μέτρα μακριά από τον Stuart Braithwaite, να παίζει ήσυχος ήσυχος την εισαγωγή του Hunted by a Freak, κι εγώ μαζί με το υπόλοιπο κοινό να φτάνουμε σε παροξυσμό.